زمانهای آخر

دربارهٔ این برنامه

موعظه‌ای دربارهٔ زمان‌های آخر و آمدن «باران دوم» روح‌القدس بر کلیسای ایران. سخنران با تجربه‌ای شخصی آغاز می‌کند: هرچه به پایان نزدیک‌تر می‌شویم، مکاشفه‌ها و رویدادها سریع‌تر می‌رسند. سپس با داستان مریم مجدلیه (یوحنا ۲۰) و ۲پطرس ۳:۸ می‌گوید در کلیسا مسیح را «در قبر» گذاشته‌ایم و زمان رستاخیز کلیسا رسیده است. بر پایهٔ یوئیل ۲:۲۳ باران اول (پنطیکاست، اعمال ۲، و آغاز ایمان در ایران) و باران دوم را مقایسه می‌کند: باران برای دانه‌های کاشته‌شده می‌آید و باران دوم از اولی بزرگ‌تر است. با یوحنا ۴:۳۵-۳۸ و عاموس ۹:۱۳ می‌گوید ایرانیان امروز درو می‌کنند آنچه دانیال‌ها، استرها و دعاکنندگان قرن‌ها کاشته‌اند. شرط آمدن باران دوم شفاعت و توبه است: از دانیال ۹ الگو می‌گیرد که مسئولیت گناه ملت و پدران را می‌پذیرد و آن را به گردن دیگران نمی‌اندازد؛ و با افسسیان ۲:۶ و «ملک فارس» (دانیال ۱۰) یادآور می‌شود که ایماندار در جایگاه آسمانی نشسته و اقتدار دارد. نمونهٔ کرهٔ جنوبی را می‌آورد. در پایان، با مَثَل کارگران مزرعه (متی ۲۰)، هر ایماندار را به میدان خدمت خودش (دانشگاه، بیمارستان، کسب‌وکار، هنر) می‌خواند و جلسه به شفاعت برای ایران می‌رسد.

کلیدواژه‌ها: زمان‌های آخر، باران اول و باران دوم، باران آخر، یوئیل، رستاخیز کلیسا، قبر خالی، مریم مجدلیه، سرعت مکاشفه‌ها در زمان آخر، هزار سال مانند یک روز، اتاق بالا، روز پنطیکاست، تعمید روح‌القدس، ملاقات روح‌القدس، کاشتن و دروکردن، دانه‌های کاشته‌شده، شفاعت، شفاعت برای ایران، کلیسای ایران، ایمانداران ایرانی، توبهٔ ملی، گناه ملت، مسئولیت گناه پدران، دانیال، ملک فارس، نشستن در جایگاه‌های آسمانی، اقتدار ایماندار، آزادی ایران، نجات ایرانیان، میدان خدمت، مزرعهٔ خود، فراخوانی، کرهٔ جنوبی، دیوید یونگی چو، مَثَل کارگران مزرعه، عاموس، ارمیا، توماس رسول، ایمان و شفاعت

آیه‌های این برنامه: یوئیل ۲:۲۳، اعمال ۲، یوحنا ۲۰، ۲پطرس ۳:۸، یوحنا ۴:۳۴-۳۸، عاموس ۹:۱۳، ارمیا ۴۹، دانیال ۹:۱۵-۱۹، دانیال ۱۰:۱۳، افسسیان ۲:۶، متی ۲۰:۱-۱۶